افسانه چشمان تو غریب است مانند برکه ای ناآرام و در حال

گریز کاش نقاش چیره دستی بودم تا جنگل سبز چشمان تو را به

تصویر می کشیدم.

من التماس نگاهت را با مظلومیت تمام فریاد کردم و هر شب

نوشته های عریانم را در کوچه  پس کوچه های خلوت شهر

به دست نسیم صبحگاهی سپردم.هر شب از راز چشمان تو

نوشتم و تو را با قلمم به شهر بت رساندم و دست آخر از نامه

گذشتم .

کاش امشب بغض آسمان با بغض درد آلود من همدرد شود

تا غم از دست دادن تو را با نوای غریبانه ای  به اوج فلک برسانم

و چشمان اشکبارم را در عزای بی تو بودن  در گورستان تنهایی

سبکبار کنم .

دلم یک همدرد می خواهد قلمم همدرد است اما هرچه می نویسم  تو

را فراتر از نوشته هایم می بینم . وای قلمم کم کم میمیرد و من می مانم

و بغضی که در گلو به شیداییم دامن زده است. وقتی نمی آیی و خورشید

بی وفایی چشمانت در پس ابرها غروب می کند غصه می خورم.

شاید تو بیایی اما دردی گریبانگیر سرنوشت من و توست

کاخ کاغذی ما را آب و باد برد.

اول دبستان بودم که نوشتم، آب ، بــــاد  ، بــــــاران.....

شادی ام دیدن رویت بود نه نوشته ای که فریبم دهد

من انسان نخستین نیستم که وجودم تشنه تکلم باشد.